Przejdź do treści

Projekty TAM 2C-A2 i VCBR Stryker – Wywiad z gen. bryg. Pablo Javierem Rolando, dyrektorem Generalnej Dyrekcji Materiałów Argentyńskiej Armii

Żołnierz w mundurze stoi przy stole z planami, za nim dwa czołgi i ciężarówka na pustynnym terenie.

W ramach programów TAM 2C-A2 oraz VCBR Stryker redakcja Zona Militar przeprowadziła rozmowę z generałem brygady Pablo Javierem Rolando, dyrektorem Dyrekcji Generalnej Materiałowej Wojsk Lądowych Argentyny (DGM). W wywiadzie szef DGM omówił kluczowe elementy obu przedsięwzięć, stopień ich zaawansowania oraz znaczenie, jakie mają dla rozwoju zdolności operacyjnych armii.

TAM 2C-A2 i VCBR Stryker jako priorytety równolegle realizowane przez DGM

Oba programy należą do najważniejszych działań Wojska Lądowego Argentyny, ukierunkowanych na odzyskanie i wprowadzenie nowych możliwości bojowych. Generał brygady Rolando podkreślił, że prace prowadzone są jednocześnie, a finansowanie pozwala konsekwentnie domykać zaplanowane „jądra nowoczesności”:

„…Oba projekty, TAM 2C-A2 i Stryker, są w pełnym toku. Oba są priorytetem dla Wojsk Lądowych i oba rozwijają się równocześnie, równolegle. I oba mają przypisany budżet, aby stopniowo domykać planowane i przemyślane jądra nowoczesności…”

Dyrektor DGM zwrócił też uwagę, że programy łączą cztery wspólne cechy. Po pierwsze, wykorzystują rozwiązania z najwyższej półki technologicznej, odpowiadające aktualnym światowym standardom. Po drugie, są projektowane z myślą o interoperacyjności z armiami innych państw. Jak ujął to rozmówca:

„…Pierwsza (cecha) to technologia z najwyższej półki, to, co najnowsze na świecie, najnowsza generacja. Zarówno TAM 2C, jak i Strykery. Oba są pomyślane tak, aby mogły współdziałać ze wszystkimi armiami świata…”

Po trzecie, równolegle rozwijany jest komponent szkoleniowy, obejmujący nowoczesne przygotowanie personelu, dopasowane wyposażenie oraz niezbędną doktrynę. Po czwarte, co generał Rolando uznał za szczególnie istotne, armia buduje i opanowuje cały cykl logistyczno-utrzymaniowy obu systemów, aby osiągnąć jak największą samowystarczalność:

„…Oba są rozwijane tak, aby szkolenie było ukierunkowane na najbardziej zaawansowane przygotowanie, wraz z wyposażeniem i doktryną potrzebną do domknięcia tego jądra nowoczesności… I na koniec, co nie jest tematem drugorzędnym, a jest niezwykle ważne: rozwijamy i opanowujemy cały system oraz cykl logistyczny i obsługowo-remontowy obu projektów, aby być samowystarczalnymi… To wiąże się z poznaniem technologii i poznaniem obsługi, żeby nie zależeć od nikogo albo ograniczyć tę zależność do minimum…”

Pozyskać, odzyskać, zmodernizować - jak Wojska Lądowe Argentyny porządkują projekty

DGM klasyfikuje przedsięwzięcia według charakteru potrzeby: pozyskanie, odzyskanie sprawności oraz modernizacja. Jak wyjaśnił generał Rolando, w projektach pozyskaniowych kupuje się kompletny system uzbrojenia; w projektach odtworzeniowych przywraca się zdolności sprzętu, który z uwagi na wiek lub zużycie wymaga usprawnień; natomiast modernizacja oznacza pełne unowocześnienie istniejącego systemu do bieżących standardów:

„…Są projekty, które nazywamy pozyskaniem, gdzie musimy kupić kompletny system uzbrojenia… Są inne, które są odzyskiem, gdzie system jest w pewnym stopniu przestarzały i wymaga usprawnień. Trzecią formą jest modernizacja, gdzie bierze się system uzbrojenia i całościowo aktualizuje zgodnie z obecnymi standardami…”

Takie uporządkowanie ma praktyczny wymiar: ułatwia wyznaczanie priorytetów, dobór narzędzi (zakup, remont, modernizacja) oraz planowanie budżetów i zasobów przemysłowo-wojskowych.

Trzy linie zdolności: ciężka (TAM 2C-A2), lekka (Unimog U4000) i średnia (VCBR Stryker)

Wojska Lądowe Argentyny zdecydowały się rozwijać zdolności wzdłuż trzech linii. Dwie z nich bazują na sprzęcie już obecnym w siłach zbrojnych, a trzecia znajduje się na etapie wdrażania:

  • linia ciężka - której kluczowym elementem jest TAM 2C-A2,
  • linia lekka - oparta m.in. o taktyczne ciężarówki 4×4 Unimog U4000,
  • linia średnia - wcześniej brakująca, teraz materializowana dzięki wyborowi VCBR Stryker.

W odniesieniu do komponentu lekkiego generał Rolando wskazał, że siły rozmieszczone w różnych warunkach geograficznych potrzebują mobilności terenowej oraz uniwersalności, co znajduje odzwierciedlenie w wyborze pojazdów 4×4 o wysokiej dzielności i odporności eksploatacyjnej:

„…Mamy elementy lekkie, które działają w różnych środowiskach geograficznych i potrzebują systemu mobilności bardzo odpowiedniego - terenowego i bardzo wszechstronnego… (to wymaganie pokrywa) pozyskanie pojazdów kołowych 4×4 o dużej uniwersalności i dużej wytrzymałości, takich jak Unimog…”

Modernizacja TAM 2C-A2: unowocześnienie wieży i odtworzenie podwozia

W programie TAM 2C-A2 zakres działań wykracza poza samą modernizację wieży. Równolegle prowadzone są prace związane z odzyskaniem sprawności podwozia, tak aby finalnie dysponować systemem uzbrojenia kompleksowo dostosowanym do współczesnych wymagań.

Istotnym elementem programu jest także realne wydłużenie resursu dzięki technologiom i pracom realizowanym w Batalionie Arsenałów 602. DGM podkreśla, że przy projektach modernizacyjnych kluczowe jest nie tylko „unowocześnienie”, lecz również rachunek koszt–efekt oraz wpływ na żywotność platformy.

W przypadku TAM 2C-A2 modernizacja została osadzona w założeniu utrzymania pojazdu w służbie przez kolejne 20–30 lat, w oparciu o zdolności, które są dziś integrowane. Generał Rolando zaznaczył, że to podejście ma umożliwić wojskom lądowym skuteczniejsze reagowanie na szerokie spektrum potencjalnych scenariuszy:

„…Gdy podejmuje się projekt modernizacji, opiera się on również o wydłużenie żywotności i relację koszt/korzyść. W ten sposób wojsko zwiększa zdolności, by sprostać każdemu rodzajowi konfliktu, jaki mógłby się ukształtować…”

Warto dodać, że w programie uwzględniono nie tylko potencjał modernizowanej wersji, lecz również możliwość przeniesienia zbliżonej logiki prac na pozostałych członków rodziny TAM, co sprzyja standaryzacji i ułatwia utrzymanie.

VCBR Stryker 8×8: wdrożenie nowego systemu średniego i przygotowanie zaplecza utrzymania

Równolegle Wojska Lądowe Argentyny prowadzą proces wprowadzania kołowych bojowych wozów opancerzonych VCBR Stryker. Dostarczenie pierwszych ośmiu egzemplarzy, a także bieżące prace realizowane w Batalionie Arsenałów 601, zostały wskazane jako ważny etap zarówno dla armii, jak i dla DGM.

Znaczenie programu wynika nie tylko z samych zdolności, jakie wniesie platforma 8×8, lecz także z pakietu działań towarzyszących, których celem jest zapewnienie:

  • sprawnej eksploatacji w jednostkach,
  • skutecznego serwisowania i obsług,
  • ciągłości zabezpieczenia logistycznego oraz wsparcia w cyklu życia.

Generał Rolando podkreślił, że wybór Strykera był odpowiedzią na potrzebę wypełnienia luki w postaci średniego kołowego systemu bojowego. Jednocześnie pojazd ma łączyć elementy znane z cięższych rozwiązań (ochrona opancerzona, zdolność do walki i rażenia) z atutami typowymi dla komponentu lżejszego - przede wszystkim elastycznością użycia i mobilnością strategiczną:

„…To pozwala nam mieć dużą zdolność strategiczną, by przemieszczać go po całym kraju z wysoką mobilnością…”

Dodatkowo, samo wprowadzenie nowej platformy kołowej oznacza konieczność dopasowania procedur, łańcucha dostaw części, narzędzi diagnostycznych oraz standardów obsługowych. W praktyce przekłada się to na budowanie kompetencji nie tylko w jednostkach liniowych, ale również w strukturach technicznych i logistycznych.

Jądra nowoczesności: TAM 2C-A2, VCBR Stryker i Unimog U4000 jako model wdrażania zdolności

TAM 2C-A2, VCBR Stryker oraz Unimog U4000 są rozwijane według koncepcji tzw. jąder nowoczesności. Idea polega na tym, że przy zapotrzebowaniu na większe liczby sprzętu wdrażanie rozpoczyna się od mniejszego „rdzenia”, który można następnie powielać w kolejnych transzach.

Generał Rolando opisał obecny stan tych jąder następująco:

„…Co to oznacza? Wobec potrzeby dużych ilości, nad każdym z tych elementów zaczęto pracować od małego jądra nowoczesności. W przypadku TAM - dziś mamy już kompletny szwadron i pracujemy nad domknięciem drugiego szwadronu; osiem Strykerów, które są kołowymi pojazdami opancerzonymi; oraz 64 ciężarówki (Unimog)… ”

Celem jest, aby te jądra nowoczesności można było następnie odtwarzać w podobny sposób i w zbliżonych ilościach, stopniowo zwiększając stan sprzętu aż do osiągnięcia docelowej organizacji, której potrzebuje siła zbrojna. Co istotne, takie podejście nie musi ograniczać się wyłącznie do programów już realizowanych - może zostać zastosowane również w projektach rozważanych na przyszłość.

W perspektywie kolejnych lat pełne wdrożenie tych zdolności ma umożliwić Wojskom Lądowym Argentyny budowę struktur bardziej sprawnych, wszechstronnych, odpornych i działających w sposób skryty, zdolnych do odpowiadania na aktualne wyzwania oraz zagrożenia.

Wpływ na doktrynę i szkolenie: sprzęt to dopiero początek (TAM 2C-A2 i VCBR Stryker)

Wprowadzanie TAM 2C-A2 i VCBR Stryker oznacza nie tylko zmianę wyposażenia, lecz także praktyczną konieczność aktualizacji sposobu szkolenia oraz procedur użycia. Integracja nowych systemów zwykle wymaga dopasowania programów przygotowania załóg, zespołów technicznych i dowódców, tak aby możliwości sprzętu przekładały się na realny wzrost skuteczności na poziomie pododdziału i zgrupowania.

Równie ważne jest „zszycie” nowych platform z elementami wsparcia: łącznością, logistyką, planowaniem obsług oraz standaryzacją procesów. To właśnie te obszary często decydują o tym, czy nowoczesny sprzęt pozostaje w wysokiej gotowości i może być eksploatowany intensywnie, bez nadmiernych przestojów.

Samowystarczalność utrzymania jako przewaga instytucjonalna

Podkreślana przez DGM ambicja zapanowania nad całym cyklem utrzymania w przypadku TAM 2C-A2 i Strykera ma wymiar strategiczny: zmniejszenie zależności od zewnętrznych podmiotów skraca czasy napraw, stabilizuje dostępność części i ogranicza ryzyko przestojów wynikających z czynników pozatechnicznych. Jednocześnie takie podejście buduje kompetencje wewnątrz armii i wzmacnia rolę wyspecjalizowanych jednostek arsenałowych jako filaru gotowości sprzętowej.

Podziękowania: Wojska Lądowe Argentyny; Sekretariat Generalny Wojsk Lądowych; Dyrekcja Generalna Materiałowa; Dyrekcja Arsenałów; Bataliony Arsenałów 601 i 602.

Może Cię zainteresować: Galeria – Tak zakończyły się wspólne ćwiczenia CANDU IV w obiektywie Zona Militar.

Komentarze

Brak komentarzy. Bądź pierwszy!

Zostaw komentarz