Brazylijski przemysł obronny wykonuje kolejny krok w stronę umacniania niezależności technologicznej, koncentrując się na rozszerzeniu możliwości przeciwokrętowego pocisku MANSUP. Podpisanie Protokołu Intencji, otwierającego drogę do wspólnych analiz, oznacza, że Marynarka Wojenna Brazylii (MB) oraz spółka SIATT S.A. przechodzą do następnej fazy prac nad wariantem powietrze–powierzchnia pocisku MANSUP. Tym samym rośnie potencjał jednego z najważniejszych programów brazylijskiej zbrojeniówki.
Protokół Intencji MB–SIATT: MANSUP i przyszły MARSUP (wariant powietrze–powierzchnia)
Dokument podpisano 23 lutego w siedzibie DSAM w Rio de Janeiro. Sygnatariuszami byli wiceadmirał Carlos Henrique Zampieri, Dyrektor Systemów Uzbrojenia Marynarki Wojennej Brazylii (DSAM), oraz Rogério Salvador, prezes SIATT. Protokół formalizuje współpracę, której celem jest wykorzystanie doświadczeń zdobytych w ramach programu MANSUP (Míssil Antinavio de Superfície) i dostosowanie tej technologii do odpalania z platform lotniczych.
Warto przypomnieć, że obie strony zadeklarowały zamiar rozwoju tego wariantu już wcześniej - poprzez podpisanie wstępnego porozumienia w 2025 roku podczas targów obronnych IDEX 2025 w Abu Zabi.
Zakres prac: ocena wykonalności technicznej i operacyjnej
Jeśli przedsięwzięcie dojdzie do skutku, Brazylia może zyskać zaawansowany technologicznie, krajowej konstrukcji system powietrze–powierzchnia. Zapowiedziane analizy skoncentrują się na potwierdzeniu wykonalności - zarówno od strony technicznej, jak i operacyjnej - dla projektu roboczo określanego nazwą MARSUP. Założeniem jest przeniesienie sukcesu MANSUP do nowej domeny użycia, przy zachowaniu spójności rozwiązań i kompetencji zgromadzonych w dotychczasowym programie.
Z komunikatu SIATT wynika, że program w pierwszej kolejności ma być ukierunkowany na komponent lotnictwa morskiego Marynarki Wojennej. Sugeruje to, że początkowa integracja mogłaby zostać przeprowadzona na średnich śmigłowcach zdolnych do przenoszenia uzbrojenia powietrze–powierzchnia, takich jak AH-15B Super Cougar lub SH-16 Sea Hawk.
Potencjalne platformy: Gripen E, P-3AM Orion i przyszłe warianty C-390 Millennium
Jeżeli katalog dostępnych nosicieli zostanie rozszerzony, wariant powietrze–powierzchnia MANSUP mógłby zostać zintegrowany także z innymi statkami powietrznymi. Wśród rozważanych możliwości wymienia się myśliwce Saab F-39 Gripen E oraz samoloty patrolowania morskiego P-3AM Orion należące do Brazylijskich Sił Powietrznych. W dłuższej perspektywie pojawia się również scenariusz integracji z projektowanym wariantem ISR do patrolowania morskiego samolotu Embraer C-390 Millennium.
Takie kierunki wskazują na intencję poszerzenia wachlarza środków powietrznych, które mogłyby przenosić nowoczesne uzbrojenie przeciwokrętowe. W praktyce przełożyłoby się to na większą elastyczność i szybszą reakcję na zagrożenia w środowisku morskim.
Wypowiedzi SIATT i Marynarki Wojennej: dojrzałość technologiczna i rodzina pocisków
Prezes SIATT, Rogério Salvador, podkreślił, że zawarte porozumienie jest dowodem osiągniętej dojrzałości technologicznej brazylijskiego przemysłu. Jak zaznaczył: „Ten protokół stanowi konkretny postęp w rozwoju zdolności budowanej przez lata. Pokazuje talent naszych inżynierów oraz zaangażowanie SIATT na rzecz suwerenności narodowej”.
Z kolei wiceadmirał Zampieri, występując w imieniu Marynarki Wojennej Brazylii, zaakcentował satysfakcję instytucji ze współpracy z SIATT. Zwrócił uwagę na ambicję opracowania przyszłej rodziny pocisków, obejmującej warianty powierzchnia–powierzchnia oraz powietrze–powierzchnia, które miałyby wyposażyć flotę kolejnych lat.
MANSUP jako filar bazy przemysłowej obronności Brazylii i międzynarodowe analogie
MANSUP, zaprojektowany zgodnie z wymaganiami MB, stał się jednym z fundamentów brazylijskiej Bazy Przemysłowej Obronności. Jako podstawowe uzbrojenie przeciwokrętowe fregat typu Tamandaré, pocisk ten jest efektem wieloletnich inwestycji w kompetencje i technologie krajowe.
Rozszerzenie programu o wersję lotniczą wpisuje się w logikę znaną z zagranicznych projektów, takich jak francuski Exocet. Jego pierwotny wariant powierzchnia–powierzchnia (MM38) stał się punktem wyjścia dla udanej wersji powietrze–powierzchnia AM39, szeroko używanej przez liczne siły powietrzne i morskie. Pierwszy istotny sprawdzian operacyjny AM39 przypadł na wojnę o Falklandy (Malwiny) w 1982 roku.
Perspektywa na najbliższe lata: krajowy pocisk powietrze–powierzchnia i wzmocnienie potencjału aeromorskiego
Jeżeli zapowiadane analizy przyniosą pozytywne wyniki, Brazylia może w nadchodzących latach dysponować własnym pociskiem powietrze–powierzchnia, w pełni zintegrowanym z krajowymi platformami lotniczymi. Połączenie doświadczenia wyniesionego z programu MANSUP z kompetencjami narodowego sektora lotniczego ma potencjał realnie wzmocnić siłę komponentu aeromorskiego państwa.
W praktyce taki kierunek rozwoju może także uprościć logistykę i szkolenie poprzez większą unifikację rozwiązań (np. wspólne elementy wsparcia technicznego, podobne procedury obsługowe), a jednocześnie zwiększyć autonomię operacyjną dzięki krajowemu łańcuchowi dostaw i możliwościom modernizacji we własnym zakresie.
Kontekst operacyjny: dlaczego wariant lotniczy zwiększa elastyczność
Wprowadzenie przeciwokrętowego pocisku powietrze–powierzchnia zwykle poszerza zestaw dostępnych sposobów oddziaływania na cele nawodne: pozwala szybciej przenieść uzbrojenie w rejon zagrożenia, prowadzić działania na większym obszarze i tworzyć nowe kombinacje użycia z innymi sensorami oraz środkami rozpoznania. Dla państwa o rozległym wybrzeżu i rozbudowanej strefie odpowiedzialności morskiej stanowi to istotne wzmocnienie zdolności reagowania.
Zdjęcia wykorzystano wyłącznie w celach ilustracyjnych.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
Zostaw komentarz